Η νέα επιχειρηματικότητα, ο χορός του Ζαλόγγου

Έχει γεμίσει το Internet και τα social media με συμβουλές του τύπου «απότυχε γρήγορα και ξαναπροσπάθησε». Είναι βέβαιο ότι αυτός που το έγραψε δεν έχει επισκεφθεί ποτέ την Ελλάδα του Τειρεσία, του ΟΑΕΕ, των πλειστηριασμών και της μηδενικής ανοχής στην αποτυχία.
«Έχω χάσει 9.000 σουτ. Έχω ηττηθεί σε 300 παιχνίδια. Μου έχουν εμπιστευτεί 26 τελικές προσπάθειες στις οποίες αστόχησα.» λέει ο Michael Jordan. «Έχω αποτύχει ξανά και ξανά. Γι αυτό και πέτυχα».
Ξεκάθαρα ο Michael Jordan δεν είναι ο Μιχάλης Ιορδάνης.
Στα τοπικά νέα τώρα.
Ιδρύεται κάθε χρόνο ένας σκασμός startups παγκοσμίως.
Ξεκινήσαμε και στην Ελλάδα μέσα στα χρόνια της κρίσης, με τον ίδιο ζήλο που ασχοληθήκαμε κατά καιρούς με τα φωτοβολταϊκά, την εκτροφή σαλιγκαριών και ό,τι άλλο ήταν στη μόδα.
Το 95% εξ αυτών κλείνει. Σε μεγάλο ποσοστό εντός του πρώτου έτους.
Μένει ένα «Προσπάθησα». «Έδωσα ότι είχα».
Πάντα μου έκανε εντύπωση ότι ο Έλληνας γιόρταζε τις μεγάλες του ήττες παρά τις νίκες του. Λες και κάποιος εσωτερικός παράγοντας τον έπειθε ότι μια έντιμη ήττα που εμπεριέχει την αυθυπέρβαση, είναι μια ηθική νίκη. Και μια ηθική νίκη είναι πιο σημαντική από μια πραγματική νίκη.
Αν σταματήσουμε σήμερα στο δρόμο 100 ανθρώπους και ρωτήσουμε ποιες ήταν οι μεγάλες μάχες στην αρχαιότητα, οι 95 θα σου πουν για τις Θερμοπύλες.
Κανείς δεν θα σου πει για τη μάχη στις Πλαταιές όπου ήταν μια κοσμοϊστορικής σημασίας νίκη. Μια μάχη που έδιωξε για πάντα τους Πέρσες από την Ελλάδα, ίσως και από την Ευρώπη.
Αν ρωτήσουμε το ίδιο κοινό για τις μάχες του 1821 οι περισσότεροι θα σου μιλήσουν για την ανδρεία του Παπαφλέσσα και των 300 του που έπεσαν μαχόμενοι για την πατρίδα ή για τη μάχη της Αλαμάνας που ηρωικά σουβλίστηκε ο Αθανάσιος Διάκος.
Μάχες που ήταν μάλλον θυσίες παρά αναμετρήσεις.
Κάποιοι θα σού πουν για τον χορό του Ζαλόγγου, έστω κι αν έλαβε χώρα πριν την επανάσταση.
Κανείς δεν θα σού πει για τη μάχη στο Βαλτέτσι, την πρώτη μεγάλη νίκη του Κολοκοτρώνη. Ίσως κάποιοι μπορέσουν να αναφέρουν τα Δερβενάκια ως μια νίκη καθοριστικής σημασίας.
Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι από όλη την ιστορία του Βυζαντίου η μόνη ημερομηνία που γνωρίζουμε (οι περισσότεροι) είναι η 29η Μαΐου 1453. Η άλωση…
Μα, και τότε χάσαμε…
Με τον αυτονόητο, μέγιστο και αδιαπραγμάτευτο σεβασμό σε όσους προτίμησαν το θάνατο από την παράδοση, η ερώτηση είναι, γιατί είναι πιο ηρωικό να πεθαίνεις στη μάχη από το να κερδίζεις στη μάχη;
Αυτοθυσία δεν ήταν η αντίσταση στο χάνι της Γραβιάς, όπου η αναλογία Ελλήνων με Τούρκους ήταν 1 προς 75; Εκεί όμως η νίκη ήταν δική μας. Και γι αυτό ποτέ δεν θα έχει την ίδια θέση στην καρδιά του κόσμου με μία ένδοξη ήττα.
Και σίγουρα υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις γιατί γιορτάζουμε το ΟΧΙ και όχι την απελευθέρωση από τους Γερμανούς.
Όπως και ο ψυχολόγος του μέλλοντος θα ασχοληθεί με το γεγονός ότι ξαναψηφίσαμε έναν Πρωθυπουργό που έφερε, μετά από σωρεία λανθασμένων χειρισμών, τη χειρότερη πιθανή συμφωνία που θα μπορούσε να φέρει, απλά επειδή διαπραγματεύτηκε 17 ώρες με τα ευρωπαϊκά θηρία και έπεσε μαχόμενος.
Αλλά ως εδώ.
Η αίσθηση του γράφοντος είναι ότι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία.
Ο Έλληνας πρέπει να κυνηγάει μόνο την επιτυχία από εδώ και πέρα.
Οι ηθικές νίκες πλέον δεν αρκούν. Η αγωνιστικότητα και η αυτοθυσία σε μια μάχη πάντα θα έχει την τιμητική της στην καρδιά όλων αλλά ήρθε η ώρα να μαζέψουμε πόντους. Ήρθε η ώρα να πάμε για πρωτάθλημα.
Οι ευκαιρίες τελειώνουν και τα «απέτυχε και ξαναξεκίνα» είναι για λαούς που έχουν χρόνο. Κι εμείς τον ξοδέψαμε άβουλα.
Και επειδή ο χορός του Ζαλόγγου ανήκει σε άλλη εποχή και το επίκαιρο ζεϊμπέκικο είναι – κατά τους ειδήμονες – η σωματική έκφραση της ήττας, η απελπισία της ζωής και το ανεκπλήρωτο όνειρο, πρέπει απλά να αλλάξουμε χορό. Ή τροπάριο.
Βέβαια κατανοώ ότι δεν ξεκινάμε όλοι οι λαοί από την ίδια αφετηρία. Για μας όμως υπάρχει μόνο το μπροστά. Οι γέφυρες πίσω μας έχουν ήδη καεί.

Πύργος Ηλείας Τ.Κ. 27100
Ρήγα Φεραίου 109
Κ 698-98-34499
Τ 2621-30-1227
F 261-500-1191
email: ansougelas@gmail.com

Πηγή: iliatax.gr ©

Share